Vlad Tepes - O Δράκουλας (III)

της Μαράτας Δ., θυγατρός της Composition Doll

To Όνομα Ντράκουλ

«Drac» στη Ρουμανία σημαίνει «δράκος», αλλά «Dracul» σημαίνει «ο διάολος». H λέξη «Dracul» είναι Ρουμανολατινική και σημαίνει γιος του Δράκου και κατά άλλη εκδοχή «Ο υιός του Διαβόλου». Ο πατέρας του Vlad III ονομαζόταν Vlad Dracul και άνηκε στο «τάγμα των Δράκων» (Order of the dragon). Έτσι και ο υιός του πήρε ακριβώς το ίδιο όνομα.

Η είσοδος αυτή στο τάγμα έδωσε και το όνομα Dracula: Οι μπογιάροι της Ρουμανίας που ήξεραν τον Vlad και την είσοδό του στο Τάγμα, τον έλεγαν με το όνομα Dracul που στα ρουμανικά σημαίνει δράκος. Dracula στα ρουμάνικα σημαίνει "Ο ιός του Dracul" (το "a" δηλώνει κτητική).

Επίσης Ρουμανολατινική είναι και η προσωνυμία Τσέπες (Tepes) που σημαίνει Ανασκολοπιστής (Impaler) δηλ. αυτός που θανατώνει με παλούκωμα. Η λέξη βοεβόδας είναι Σλαβική και σημαίνει στρατιωτικός ηγέτης-πολέμαρχος.

Το σπίτι που γεννήθηκε ο Vlad Tepes, που σήμερα λειτουργεί ως εστιατόριο

Για το θέμα αυτό, ενδιαφέρουσες είναι οι απόψεις του ιστορικού Νικολάε Στοϊτσέσκου, ο οποίος αναφέρει ότι πιθανώς το όνομα Ντράκουλ (Βλαντ Ντράκουλ) το έλαβε από το παράσημο του Δραγόνος (πάνω στο οποίο απεικονιζόταν ένας δράκος). Ορισμένοι Οθωμανοί χρονικογράφοι ονομάζουν τον Τσέπες Draculoglu (γιος του Δράκουλα). Πολλοί Ρουμάνοι και Ούγγροι ιστορικοί υιοθέτησαν αυτή την άποψη και υποστήριξαν ότι στα σλαβονικά η λέξη Δράκουλας σημαίνει "ο γιος του Ντράκουλ". Όμως σε πολλά ντοκουμέντα ο πατέρας του φέρει την ίδια ονομασία, δηλ. Draculea (ο Τσέπες υπέγραφε πότε ως Drakulea και πότε ως Dragulia). Δεδομένου ότι ο πατέρας του Τσέπες λεγόταν και Dracul, ο Στοϊτσέσκου συμπεραίνει ότι τα ονόματα Draculea και Dracul έχουν την ίδια σημασία (στα σλαβονικά Draku σημαίνει δράκος). Στο όνομα Drakulea λοιπόν, που ο Βλαντ Τσέπες κληρονόμησε από τον πατέρα του, δόθηκε η σημασία του διαβόλου από δυτικές πηγές οι οποίες δεν γνώριζαν ρουμανικά και απέδωσαν λανθασμένα τη λέξη Dracul. Γεγονός είναι ότι οι Ρουμάνοι δεν τον αποκάλεσαν ποτέ Δράκουλα, αλλά πάντα Τσέπες προσωνύμιο που χρησιμοποίησαν και οι Οθωμανοί χρονικογράφοι (Kazikli= Ανασκολοπιστής).

Το βιβλίο του Στόκερ

Στα τέλη του 19ου αιώνα ενέπνευσε τον Ιρλανδό συγγραφέα Bram Stoker να γράψει το αριστουργηματικό μυθιστόρημα τρόμου " Δράκουλας ο βρυκόλακας των Καρπαθίων" (Dracula: the vampire of Carpatheans). Η πρώτη έκδοση του βιβλίου " Δράκουλας " που κυκλοφόρησε σε δύο τόμους στην Βρετανία τον Ιούνιο 1897 έγινε αμέσως best-seller . Ο Stoker έγραψε ίσως το διασημότερο μυθιστόρημα φρίκης και γνώρισε παγκόσμια επιτυχία…μεταφράσθηκε σε 100 γλώσσες πουλώντας μέχρι σήμερα εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σε περισσότερες από 30 εκδοχές με ήρωα τον Κόμη Δράκουλα. Αν και υπήρξαν και άλλα μυθιστορήματα για βαμπίρ το βιβλίο του Stoker είχε την ισχυρότερη απήχηση στην λαϊκή φαντασία. Όλοι γνωρίζουν τον μύθο που έπλασε ο Ιρλανδός συγγραφέας Bram Stoker, χωρίς όμως να ξέρει κανείς γιατί το ον αυτό συνδέθηκε με το πραγματικό πρόσωπο που έζησε τον 15ο αιώνα μ.Χ., Vlad III Dracul. Πολλοί είπαν ότι όταν συνέλαβε την ιδέα για το μυθιστόρημα, του μίλησε κάποιος στενός του φίλος για τον Vlad III, και αυτός εμπνεύστηκε από τα κατορθώματα του.

Όσο Φοβερός κι αν φαίνεται ο Vlad III Dracul από τις πράξεις του, ο Stoker έδωσε ένα χειρότερο πρόσωπο προς το κόσμο, δημιουργώντας ένα μίσος προς τον εαυτό του από τους Ρουμάνους, επειδή έθιξε τον εθνικό τους ήρωα και σωτήρα.

Πλάσμα αλλόκοτο που βγαίνει τις νύχτες αναζητώντας αίμα. Με το πρώτο χάραγμα της αυγής πρέπει να επιστρέψει στον τάφο του, στο φέρετρο και στην ασφάλεια που του δίνει το χώμα από τους τάφους των προγόνων του. Τα θύματά του γίνονται κι αυτά απεχθή ανίερα όντα. Βαμπίρ, που θα ψάχνουν αιώνια στο σκοτάδι για τα δικά τους θύματα, σε ένα ατέλειωτο κύκλο αίματος. Είναι ο άρχοντας της νύχτας. Ο δίχως σκιά, απόκοσμος, Κόμης Δράκουλας.

Το σπίτι του Bram Stoker στην Ιρλανδία

Το πώς ο Κόμης Δράκουλας έγινε βαμπίρ, είναι λογοτεχνικά ασαφές. Ο Van Helsing αναφέρει ότι ο Κόμης πριν γίνει βαμπίρ ήταν νεκρομάντης ενώ η οικογένειά του είχε μακροχρόνια ενασχόληση με τον διάβολο. Τον αποκαλεί "ο Βασιλιάς-βαμπίρ", αν και πιθανότατα δεν είναι ο πρώτος από τους ανθρώπους που έγιναν βαμπίρ. Οι δυνάμεις του περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα δυνάμεων, μερικές από τις οποίες είναι πέρα από τις μυθιστορηματικές περιγραφές. Μπορεί να δίνει εντολές σε οποιοδήποτε ζώο, να ελέγχει τα φυσικά φαινόμενα, να μεταμορφώνεται σε ομίχλη, σε σκόνη, σε νυχτερίδα ή λύκο, να έχει υπεράνθρωπη δύναμη και να εξουσιάζει τους ανθρώπους με το βλέμμα κάνοντας κυρίως γυναίκες, κατά προτίμηση παρθένες, να προσφέρουν ηδονικά τον λαιμό τους. Έχει όμως και σοβαρούς περιορισμούς στην δράση του. Είναι σχετικά αδύναμος μεταξύ της ανατολής και του ηλιοβασιλέματος και δεν μπορεί να μπει σε ένα σπίτι εκτός κι αν προσκληθεί. Μπορεί να παρακάμψει όμως αυτή την αδυναμία, αφού με τη δύναμη του βλέμματός του υπερνικά τις αντιστάσεις.

Επίσης, ένα αξεπέραστο εμπόδιο για τον Κόμη είναι η θέα του σταυρού, η μυρωδιά του σκόρδου και η όστια. Μπορεί να διασχίσει τρεχούμενο νερό μόνο όταν είναι ρηχό και δεν μπορεί να κοιμηθεί σε χώμα αν δεν είναι το ίδιο με το "ιερό χώμα των θαμμένων προγόνων του". Γι αυτό τον λόγο, αναγκάζεται στις μετακινήσεις του να μεταφέρει μαζί του, πάντα με την βοήθεια κάπου υπηρέτη ή σκλάβου, χώμα από αυτούς τους τάφους.

Το ψαροχώρι του Whitby, στη Β. Αγγλία, όπου σύμφωνα με το βιβλίο του Stoker κατέφυγε ο Δράκουλας κατά τον ερχομό του στην Αγγλία. Διακρίνονται τα ερείπια του Αββαείου, όπου υποτίθεται πως διέμενε.

Στην έναρξη του μυθιστορήματος, είναι ηλικιωμένος. Με την πάροδο του χρόνου και με το αίμα απ' τα θύματά του γίνεται όλο και πιο νεώτερος και πιο ισχυρότερος.Έτσι, μεταμορφώνεται σε έναν ζωντανό-νεκρό ευγενή από την Τρανσυλβανία, που προγραμματίζει την είσοδό του στο Λονδίνο, αναζητώντας μέσα σε ένα πληθυσμό εκατομμυρίων μια ανεξάντλητη πηγή θηραμάτων.

Αν και η πίστη στα βαμπίρ ήταν διαδεδομένη τόσο στην Ασία όσο και στην Ευρώπη, ο μύθος αρχικά ξεκίνησε σαν σλαβικός και ουγγρικός μύθος που αποτέλεσε τον πλέον τρομερό εχθρό του καλού και της Θεϊκής τάξης πραγμάτων. Με το χλωμό δέρμα, το οστέινο πρόσωπο, τους λευκούς μυτερούς κυνόδοντες και το επίμονο έως υπνωτιστικό βλέμμα, το βαμπίρ ζητά επίμονα τον λαιμό του θύματος. Ιστορίες με βαμπίρ υπάρχουν σε όλους σχεδόν τους πολιτισμούς: Στην Κίνα και στην Ινδία, πλάσματα όμοια με βαμπίρ, έχουν στοιχειώσει τους εφιάλτες και τη λαογραφία των εκεί λαών. Ο Stoker απλά ερεύνησε τους ανατολικό-ευρωπαϊκούς μύθους, οι οποίοι του πρόσφεραν ποικίλες ιστορίες για αυτά τα υπερφυσικά τέρατα. Ιδιαίτερα στην ανατολικό-ευρωπαϊκή παράδοση, δεν υπάρχει μόνο ένα είδος βαμπίρ αλλά πολλά, και "το βαμπίρ" δεν είναι μια τόσο ευδιάκριτη κατηγορία οντότητας σαν το " δαίμονα" ή ακόμα και τη " μάγισσα". Ο Stoker επέλεξε μεταξύ αυτών των διαφορετικών μύθων των ανατολικό-ευρωπαϊκών δαιμόνων, εκείνη που του πρόσφερε την καταλληλότερη συνταγή ώστε να τις συγχωνεύσει και να αποδώσει το βαμπίρ του μυθιστορήματός του.

Μελέτησε επίσης την ανατολικό-ευρωπαϊκή ιστορία και στον πρίγκιπα Vlad Tepes βρήκε την τελική έμπνευση για την ιστορία του "αθάνατου" ευγενή Κόμη Δράκουλα.

Ο Stoker ήταν βαθιά προσηλωμένος στην πίστη για σεξουαλική ηθική και προσπάθησε να το μεταφέρει στο βιβλίο του, παρόλο που το μυθιστόρημά του θεωρείται από πολλούς κριτικούς ότι περιέχει αναφορές και υπαινιγμούς έντονου σεξουαλικού περιεχόμενου. Ο Stoker θεωρούσε και είχε δηλώσει πολλές φορές ότι τα μυθιστορήματα πρέπει να μην περιέχουν σεξουαλικά υπονοούμενα και αναφορές καθώς πίστευε ότι η φαντασία των αναγνωστών θα μετέτρεπε και το πιο απλό υπονοούμενο ή νύξη...σε ακολασία. Έτσι, ο Δράκουλας του Stoker έχει μεν πολλές σκηνές που φαίνονται σαν προτροπή για όργια και σεξουαλικές ακολασίες λόγω της αισθησιακής περιγραφής, όμως, αυτή η σεξουαλικότητα μετουσιώνεται με την εξέλιξη της πλοκής σε βικτοριανή και χριστιανική αίσθηση της ηθικής.

Η σεξουαλική ενέργεια, κατά την άποψη του Stoker, μπορεί να ωθήσει με μεγάλη ευκολία περισσότερο προς το κακό παρά προς το καλό. Έτσι με το γράψιμό του, ο Stoker, συγχώνεψε σιωπηλά και υποχθόνια την αμαρτία και την σεξουαλικότητα με ηθικολογικό τρόπο. Τα θέματα της χριστιανικής ηθικής εκφράστηκαν μεν με αισθησιακό τρόπο, αλλά στο τέλος με νίκη και θρίαμβο της αγνότητας, ακόμα και στην πρώτη, σεξουαλικά φορτισμένη σκηνή των τριών θηλυκών βαμπίρ που προσπαθούν με προκλητικό τρόπο να παρασύρουν τον Jonathan Harker.

Το εξώφυλλο της Πρώτης Έκδοσης του βιβλίου

Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου καταλαβαίνουμε ότι ένας νεαρός δικηγόρος ταξιδεύει στην Τρανσυλβανία, προσκεκλημένος του Κόμη Δράκουλα προκειμένου να τακτοποιήσει την αγορά ενός κτήματος στο Κάρφαξ της Αγγλίας για λογαριασμό του Κόμη. Έτσι, αν και υποτίθεται ότι επρόκειτο μόνο για ένα μυθιστόρημα φρίκης, ο Bram Stoker, έγραψε στην ουσία ένα μυθιστόρημα αντιπροσωπευτικό της ηρωικής πάλης μεταξύ του καλού της αγνότητας και την ηθικής, ενάντια των δυνάμεων του κακού που προσπαθεί να τις υπονομεύσει.

Ο Δράκουλας εμπνέει τον απόλυτο φόβο όχι μόνο επειδή είναι συνδυασμός ζωής και θανάτου, αλλά, για ένα βαθύτερο λόγο. Είναι η πάλη σε μια βικτοριανή εποχή μεταξύ δυο διαφορετικών πολιτισμών. Της απολίτιστης και αιμοσταγούς ανατολής και της πολιτισμένης και ηθικής δύσης. Του ηδονισμού, που είναι το πρόσχημα του βαμπίρ ώστε να παρασύρει στον θάνατο και την προσβολή της ζωής με το τέρας που θα ζωντανεύει μόνο το βράδυ, και της ηθικής ακεραιότητας και αγνότητας, αφού το κακό επιθυμεί να ζήσει μέσα από τη καταστροφή των ηθικών χριστιανικών δομών, αλλά και να καταστραφεί από την αγνότητα του σταυρού και του αγιασμού.

Πέντε άνδρες αντιτάσσει ο Stoker σε αυτή την δύναμη. Όλοι τους εκπέμπουν το ιδανικό της αδιάλλακτης βικτοριανής ανδροπρέπειας και της ιπποσύνης. Τον Jonathan Harker, τον Quincey Morris, τον Arthur Holmwood, τον John Seward, και τον Abraham Van Helsing, ενώ στο πρόσωπο μιας γυναίκας, της Mina Harker, θα εκπροσωπηθεί η αγνότητα της βικτοριανής γυναίκας.

Είναι οι έξι εκπρόσωποι του καλού που αναλαμβάνουν να εξοντώσουν τον Κόμη Δράκουλα. Ο Patrick Brantlinger μάλιστα υποστήριξε ότι ο “Δράκουλας” μπορεί να διαβαστεί και σαν μυθιστόρημα όπου η αυστηρή βρετανική κοινωνία κινδυνεύει να καταστραφεί, από ένα ανατολίτικο απόκοσμο κίνδυνο, να σωριαστεί σε σωρό ερειπίων, σε μια εποχή που και η αυτοκρατορία των αποικιών είχε αρχίσει να υφίσταται τους πρώτους τριγμούς της.

Στην περιγραφή του ταξιδιού στην Τρανσυλβανία του Harker, ο Stoker προαναγγέλλει τη φυλετική σύγκρουση που πρόκειται να ακολουθήσει. Μέσα από το χειρόγραφο ημερολόγιο του Harker αντιπαραβάλλεται η ασυγκράτητη δεισιδαιμονία της ανατολής με την επιστημονική μέθοδο της δύσης: "Κάθε γνωστή δεισιδαιμονία στον κόσμο έχει συμπυκνωθεί στα Καρπάθια", γράφει ο ίδιος ο Stoker.

Ο Stoker επίσης, αφήνει και ένα αδιόρατα ομοφυλόφιλο υπαινιγμό που καταδεικνύεται με την σχεδόν οργασμική επιθυμία του Δράκουλα για το αίμα του Harker όταν εκείνος κόβεται στο ξύρισμα όπου ο Δράκουλας κοιτάζει τον λαιμό του θύματος "με δαιμονική μανία" όπως γράφει ο Stoker. Αυτή η λέξη - "δαιμονική" - απεικονίζει με ποιο τρόπο η βικτοριανή ηθική προσδιόριζε την ομοφυλοφιλία, σαν κάτι το αμαρτωλό και ακάθαρτο. Αργότερα ο Δράκουλας αντιδρά με ζηλοτυπία στις σεξουαλικές "περιπτύξεις" του Harker και των τριών γυναικών βαμπίρ. Ουρλιάζει:"Πώς τολμήσατε να τον αγγίξετε;...Αυτός ο άντρας μου ανήκει!...Σας υπόσχομαι ότι όταν τελειώσω μαζί του, τότε θα τον φιλήσετε εσείς".

Από εκεί κι έπειτα ακολουθεί ο απόλυτος τρόμος.

Παρ’ όλα αυτά οι ερευνητές αποδίδουν στην πορφυρία (μια γενετική ασθένεια του αίματος) τις φυσικές παραμορφώσεις, την ευαισθησία στο φως και τη δεδηλωμένη απέχθεια προς το σκόρδο και τους σταυρούς που εκδηλώνουν οι "βρικόλακες". Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι ο γνωστός και σεσημασμένος Δράκουλας, έπασχε από μια κληρονομική αρρώστια... Ο καθηγητής David Dolphin, ένας αναγνωρισμένος βιοχημικός του πανεπιστημίου του Βανκούβερ του Καναδά, μελετώντας τα συμπτώματα που παρουσιάζει ο Δράκουλας στο βιβλίο του Στόκερ, έφτασε στο συμπέρασμα ότι ο μύθος του βαμπιρισμού δεν είναι και τόσο μύθος, μιας και τα συμπτώματα της πορφυρίας (κόκκινα ούρα, νευρικές κρίσεις, κ.α.) ανταποκρίνονται σε μεγάλο βαθμό στους θρύλους των βρικολάκων που όλοι γνωρίζουμε, αλλά και σε άλλους σχετικούς θρύλους της Ασίας που μας είναι σχετικά άγνωστοι. Όλες οι εκδηλώσεις αυτής της ασθένειας "κολλάνε" πλήρως στο πρότυπο που έθεσε ο ερευνητής. Έτσι, με μιας, δικαιολογείται γιατί οι βρικόλακες δεν βγαίνουν έξω αν δεν είναι νύχτα, γιατί πίνουν αίμα και γιατί αποφεύγουν - σαν το διάολο το λιβάνι - να φάνε σκόρδο.Η πορφυρία, μια πολύ σπάνια ασθένεια, περιγράφεται κυρίως ως μια έλλειψη ερυθρών αιμοσφαιρίων από το αίμα, επιφέροντας μια υπερευαισθησία, βλέπε υπεραλλεργία, στο φως του ήλιου.

Επιπλέον, εκείνος που πάσχει από αυτή είναι αντικείμενο σοβαρών παραμορφώσεων. Πιο συγκεκριμένα, το σύστημα που είναι υπεύθυνο για την ανάπτυξη και την κατανομή των τριχών στο σώμα του λειτουργεί πλέον ανώμαλα και, ακόμα πιο εντυπωσιακό, η μύτη και τα δάχτυλά του ατροφούν και συρρικνώνονται, σε σημείο που να μοιάζουν περισσότερο με άκρα ή νύχια αρπακτικού πουλιού παρά με χέρια ανθρώπου. Η εξέλιξη της ασθένειας επιφέρει επίσης μια δυσκαμψία των χειλών και των ούλων του πάσχοντα και ο μορφασμός στον οποίον οδηγείται αναγκαστικά αφήνει να φανούν τελείως τα δόντια του. Δε θέλει και πολύ για τη λαϊκή φαντασία, τα απλά και του μέσου ανθρώπου κυνόδοντα να αποκτήσουν την όψη πραγματικών κοφτερών δοντιών άγριου θηρίου. Είναι προφανές ότι οι βρικόλακες των περασμένων αιώνων ήταν πραγματικά άτυχοι. Δεν είχαν στη διάθεσή τους γυαλιά ηλίου, αλλά ούτε και μπορούσαν να κάνουν μετάγγιση αίματος για να βάλουν μέσα τους τα ερυθρά αιμοσφαίρια που τους έλειπαν. Σήμερα οι μέθοδοι αυτές για την καταπολέμηση της πορφυρίας είναι ευρέως διαδεδομένες, και το μόνο που έχει να ρισκάρει ο ασθενής είναι η περίπτωση να κολλήσει aids. Σε ό,τι αφορά στο σκόρδο, είναι γνωστό ότι το φυτό αυτό περιέχει μια χημική ουσία που δρα ανασταλτικά με κάποια ένζυμα του ήπατος. Ένας υγιής άνθρωπος αν φάει σκόρδο θα έχει σίγουρα προβλήματα με την μυρωδιά της ανάσας του, ένας άνθρωπος όμως που πάσχει από πορφυρία, θα δει τα προβλήματά του να δεκαπλασιάζονται αυτομάτως από τη στιγμή που θα βάλει μόλις μια σκελίδα σκόρδου στο στόμα του. Τα τριχωτά και παραμορφωμένα από την ασθένεια πρόσωπά τους άλλωστε θα μπορούσαν να εξηγήσουν από μόνα τους τη θρυλική απέχθεια των βρικολάκων για τους καθρέφτες και... τους σταυρούς, εφόσον μπροστά σε ένα τέτοιο θέαμα, οι ασθενείς θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι είναι "δαιμονισμένοι". Εκείνο όμως που χτυπάει περισσότερο τη φαντασία, είναι το γεγονός ότι οι "βρικόλακες", μην έχοντας κάποιον τρόπο να πραγματοποιήσουν εκείνη την εποχή μεταγγίσεις αίματος, δεν είχαν άλλη λύση από το να πίνουν μεγάλες ποσότητες αίματος.

Η τελευταία κατοικία του Bram Stoker

Επιπλέον, οι γάμοι ανάμεσα σε ανθρώπους με το ίδιο αίμα συγγένειας να κυλά μέσα τους, πολύ συχνοί πριν από κάποιους αιώνες, διευκόλυναν την εγκατάσταση της ασθένειας σε κάποιες συγκεκριμένες "γαλαζοαίματες" περιοχές, όπως ήταν και η Τρανσυλβανία, πατρίδα του Δράκουλα. Είναι γνωστό ότι οι βασιλείς της Αγγλίας Άννα, Γεώργιος ο 3ος, Γεώργιος ο 4ος, αλλά και ο βασιλιάς της Πρωσίας Φρειδερίκος ο 2ος είχαν χτυπηθεί από την πορφυρία.

Απ' ότι φαίνεται, εκείνο που κατά τη διάρκεια αιώνων απομάκρυνε την προσοχή των γιατρών από τους "βρικόλακες" ήταν οι λαϊκές "διαγνώσεις". Οι διαγνώσεις των ανθρώπων του λαού, των απλών ανθρώπων που τρομοκρατούνταν με το ασυνήθιστο θέαμα που εξέπεμπε η κατάσταση των άτυχων ασθενών. Προσπαθήστε να φανταστείτε πώς έβλεπαν τότε έναν τύπο που έβγαινε από το σπίτι του μόνο τη νύχτα, που είχε όψη θηρίου και τρίχες παντού. Έναν άνθρωπο που ίσως να μην ήταν άλλος από εκείνο που όλοι έβλεπαν σαν την πηγή όλων των κακών που θα τους έβρισκαν...

Η Κινηματογραφική πορεία του Κόμη Δράκουλα

Είκοσι πέντε χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου του Bram Stoker ο Γερμανός Friedrich Wilhelm Plumpe με το ψευδώνυμο Friedrich Murnau, συνέθεσε μια κινηματογραφική όπερα με ήρωα τον Τρανσυλβανό ευγενή με τίτλο "Nosferatu". Ήταν μια επιφανειακή παραλλαγή του βιβλίου του Stoker καθώς ο Murnau δεν είχε εξασφαλίσει τα πνευματικά δικαιώματα του βιβλίου. Η όπερα όμως υπήρξε μνημειακή.

Πέρασαν πενήντα ακόμα χρόνια και ο Werner Herzog θα δώσει στον Klaus Kinski τον ρόλο του βρικόλακα, του Nosferatu, ένα ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του ηθοποιού που για πολλά χρόνια θα ταυτιστεί μαζί του.

Το 1931 ο Tod Browning θα δώσει στον Ούγγρο Bela Lugosi τον καλύτερο ρόλο της καριέρας του, ένα ρόλο που θα τον σημαδέψει σε όλη του την μετέπειτα σταδιοδρομία. Ο Lugosi, ερμηνεύοντας τον ρόλο με μέγιστη δραματικότητα, διανθισμένη με την βαριά ουγγρική του προφορά, άλλαξε την αποκρουστική εικόνα του Murnau και του Herzog, σε πιο "εκλεπτυσμένη" έκφραση του κακού.













Όμως όλα απελευθερώθηκαν με την χολιγουντιανή εκδοχή του Κόμη Δράκουλα, δοσμένη από τα στούντιο της Hammer Films στα τέλη της δεκαετίας του '50 και τον ιδανικότερο Δράκουλα, στο καθ' όλα επιτυχημένο Christopher Lee, που θα τον ενσαρκώσει οχτώ φορές! Ο Lee θα μετουσιώσει τον μέχρι τότε αιμοδιψή αλλά ηδονικά "ακίνδυνο" και αποκρουστικό Κόμη, σε σαγηνευτικό ευγενή με δαιμονική φύση, δίνοντας έμφαση, στην έτσι κι αλλιώς υποβόσκουσα σεξουαλικότητα της αρχικής ιδέας του Stoker.

Από εκεί κι έπειτα η τεράστια εμπορική της επιτυχία, ώθησε κι άλλες εταιρείες να δώσουν την δική τους εκδοχή για το βαμπιρικό τέρας, άλλες τηρώντας πιστά το κείμενο, άλλες αυθαιρετώντας παντοίο τρόπο, άλλες δίνοντας μια αποκλειστικά ηδονική εκδοχή, μέχρι και αλλαγή χρώματος του Τρανσυλβανού ήρωα στην εκδοχή "Blacula".

Το 1992, ήρθε η "εκδοχή των εκδοχών", μέσα από την οπερετική ιδιοφυΐα του Francis Ford Coppola, που σκηνοθέτησε ένα αριστουργηματικό έργο, πλημμυρισμένο με θάνατο και έρωτα. Ο Δράκουλας μεταμορφώνεται σε μια ηδονική γοητευτική φιγούρα, πέρα από το Καλό και το Κακό, σε κάποιον καταδικασμένο να ζει στα σκοτάδια του πύργου του, κυνηγημένος από τον άδικο σχεδόν θυσιαστικό χαμό της συζύγου του, που προτιμά να αυτοκτονήσει παρά να πέσει στα χέρια των αιώνιων εχθρών της οικογένειας των Ντράκουλ, των Οθωμανών.

Είναι ίσως καιρός ο τρομερός " Δράκουλας" να απελευθερωθεί από την αιώνια κατάρα της αναζήτησης αίματος και να λάβει μια θέση δίπλα στον Ιωάννη Ουγγλέση, στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, στον Ιωάννη Ουνυάδη, στον Γεώργιο Καστριώτη- Σκεντέρμπεη και στον Κορκόνδειλο Κλαδά, σαν ηγεμόνας με έντονη αντιοθωμανική δράση, λυτρωμένος από τον χολιγουντιανό και μυθιστορηματικό αλλά πέρα από κάθε πραγματικότητα ήρωα.

Προτομή του Vlad Tepes στη Ρουμανία

Πηγές

1. Elizabeth Kostova: The Historian
2. www.darkworld,gr
3. http://www.geocities.com/artofwise/Home.html
4. Περιοδικό Focus
5. World Wide Web

Vlad Tepes - O Δράκουλας (II)

της Μαράτας Δ., θυγατρός της Composition Doll

Η ρήξη με τους Οθωμανούς

Η ρήξη με τον Σουλτάνο ξεκίνησε όταν ο Τσέπες σταμάτησε να πληρώνει τον φόρο υποτέλειας, που ήταν 10.000 γρόσια. Ο σουλτάνος, σύμφωνα με τον Βυζαντινό ιστοριογράφο Λαόνικο Χαλκοκονδύλη, έστειλε τον Χαμζά μπέη με ρητή εντολή να μεταφέρει στην Κωνσταντινούπολη τον απείθαρχο υποτελή Βλαντ Τσέπες, αλλά εκείνος κατάφερε να συλλάβει τους διώκτες του και κατά τον προσφιλή του τρόπο να τους ανασκολοπίσει. Ήταν η έναρξη της Βλαχο-Οθωμανικής διένεξης, ο οποίος για να τρομοκρατήσει του Οθωμανούς, λεηλάτησε με πρωτοφανή αγριότητα την περιοχή μεταξύ Νικόπολης και Βιδινίου, εκτελώντας τόσο μουσουλμάνους όσο και χριστιανούς.

Ξέροντας ο Τσέπες ότι οι Οθωμανοί δεν θα έμεναν με σταυρωμένα τα χέρια, ζήτησε βοήθεια από τον σύμμαχό του, Ματθία Κορβίνο γιου του Ιωάννη Ουνυάδη, ο οποίος όμως καθυστερούσε επιδεικτικά να τηρήσει τις συμμαχίες μαζί του παρόλο που ο Βλάντ είχε παντρευτεί μια από τις εξαδέλφες του Ματθία.

Ο Μωάμεθ Β' είχε εξοργιστεί τόσο πολύ από τον Τσέπες ώστε ηγήθηκε προσωπικά της εκστρατείας κινητοποιώντας 60.000 στρατό, 25 πολεμικά πλοία και 150 βοηθητικά ενώ ο Βλαντ Τσέπες επιστράτευσε όλους τους άνδρες της ηγεμονίας, από 12 ετών και πάνω αλλά δεν συγκέντρωσε πάνω από 22.000 άνδρες. Σύμφωνα με τον ιστορικό Νικολάε Γιόργκα "για πρώτη φορά ο Μωάμεθ Β', αυτός ο ακούραστος πολεμιστής, βρήκε επιτέλους ψυχές που τον άφηναν άναυδο με τη σιωπηρή και χωρίς αλαζονεία δύναμή τους".

Στην αρχή τα Οθωμανικά στρατεύματα είχαν νίκες και μόνο νίκες, αλλά οι συνθήκες άλλαξαν για τους εισβολείς όταν Βλάντ εφάρμοσε την τακτική της "καμένης γης" που μαζί με τις καιρικές συνθήκες, καθώς και τα δηλητηριασμένα από τους Βλάχους πηγάδια επέφεραν βαριές απώλειες για τους εισβολείς. Μέσα σε αυτή την καταθλιπτική ατμόσφαιρα σε μια χώρα όπου ο θάνατος καραδοκούσε παντού, ο τολμηρός πολέμαρχος Βλαντ Τσέπες εξαπέλυσε την περίφημη νυκτερινή επίθεση της 17ης Ιουνίου 1462.

Ο Χαλκοκονδύλης αναφέρει ότι ο Βλαντ επιτέθηκε στο στρατόπεδο του Σουλτάνου με 7.000 ή 10.000 πολεμιστές, υπό τον ήχο χιλιάδων βούκινων και αναμμένων δαυλών που κρατούσαν οι πολεμιστές του, με στόχο να φτάσουν στην σκηνή του Σουλτάνου. Όμως από λάθος βρέθηκαν στις σκηνές των βεζίρηδων Ισάκ και Μαχμούτ, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στην σωματοφυλακή του σουλτάνου να τον φυγαδεύσει. Με τον ερχομό της αυγής οι πολεμιστές του Τσέπες αποσύρθηκαν και οι Οθωμανοί με πολλές απώλειες κατευθύνθηκαν προς την Τιργκόβιστε που αντί να την καταλάβουν την προσπέρασαν άγνωστο για ποιους λόγους.


Η διχόνοια στη Βλαχία

Έτσι ο Σουλτάνος, ο πορθητής της Κωνσταντινούπολης, διέταξε υποχώρηση από την "καταραμένη γη" ορίζοντας όμως ηγεμόνα τον αδελφό του Βλάντ, Ράντου τον Ωραίο, σφηνώνοντάς ισχυρές στρατιωτικές επίλεκτες δυνάμεις, σπέρνοντας έτσι την διχόνοια στην Βλαχία. Ο Ράντου υποσχέθηκε στο λαό, διοίκηση δίχως σκληρότητα και ειρήνη με τους Οθωμανούς, κάνοντάς τους πολεμιστές να εγκαταλείπουν τον Βλάντ και να ενώνονται κάτω από την δική του ηγεμονία.

Ο Τσέπες κατέφυγε στην Τρανσυλβανία του Ματθία Κορβίνου. Μετά από λίγο καιρό και όλως ξαφνικά στα χέρια του Κορβίνου έφτασε επιστολή δήθεν του Τσέπες που υποσχόταν στον Σουλτάνο την Βλαχία και Τρανσυλβανία και με αυτή την δικαιολογία ο Ματθίας φυλάκισε τον Βλάντ. Ο Βλαντ παρέμεινε 12 χρόνια υπό καθεστώς χαλαρού περιορισμού μέχρι που το 1475 ο Στέφανος ο Μέγας, ηγεμόνας της Μολδαβίας που ο Βλαντ τον είχε βοηθήσει να αναρηθεί στον θρόνο, ζήτησε από τον Ματθία να ελευθερώσει τον Βλάντ που θα ηγούνταν ενός νέου πολέμου εναντίον των Οθωμανών. Έτσι το 1475 ο Βλαντ Τσέπες Ντράκουλ, ήταν και πάλι ελεύθερος να σκορπίσει τον τρόμο και τον θάνατο για επιστρέψει στον θρόνο της Βλαχίας το 1476.


Το τέλος του Δράκουλα

Σχετικά με τον θάνατο του Βλάντ οι εκδοχές είναι πάρα πολλές και η "Αφήγηση για τον βοεβόδα Δράκουλα", άγνωστου συντάκτη, παρουσιάζει μια τέτοια εκδοχή. Ο θάνατος του βοεβόδα Βλάντ Τσέπες υπήρξε εξ ίσου φρικιαστικός. Λέει, ότι Το 1476 ηγήθηκε επιδρομής εναντίον Τούρκων εποίκων στην νότια Βλαχία. σε μια νικηφόρα μάχη κατά των Οθωμανών ο Τσέπες απομακρύνθηκε από τους σωματοφύλακές του και ανέβηκε σε ενα ύψωμα για να παρακολουθήσει την καταδίωξη και την σφαγή των αμάχων Μουσουλμάνων. Εκεί, στρατιώτες του τον πέρασαν για επιφανή Οθωμανό και του επιτέθηκαν και ένας από αυτούς τον τραυμάτισε με ένα ακόντιο. Ο Βλαντ δέχθηκε τον πρώτο λογχισμό αλλά δεν έπεσε.Ο Βλαντ Αντιστάθηκε λυσσασμένα εναντίον των στρατιωτών του, τράβηξε το σπαθί του και πρόλαβε να σκοτώσει πέντε από τους επιτιθέμενους πριν πέσει και ο ίδιος νεκρός από τα απανωτά κτυπήματα. Επειδή ήταν εξαιρετικά δύσκολο οι άνδρες του να μη τον αναγνώρισαν, ακόμα και μετά τον τραυματισμό του, θεωρείται πιθανότερο η δολοφονική αυτή επίθεση να ήταν αποτέλεσμα συνωμοσίας των βογιάρων. Οι υπόλοιποι μόλις αντιλήφθηκαν το μοιραίο λάθος σκόρπισαν στο δάσος. Οι χωρικοί βρήκαν το λείψανο ψηλά στα τείχη και κυριεύθηκαν από πανικό. Λίγο αργότερα το πτώμα του Βλάντ παραδόθηκε στις Οθωμανικές Αρχές. Η είδηση του θανάτου διαδόθηκε αστραπιαία. Αφού λοιπόν ο Vlad δολοφονήθηκε το 1477 μ.Χ, ο Ραντού ήθελε να αποκεφαλίσει τον Vlad και να κατακρεουργημένο πτώμα του Βλαντ και και το κρέμασαν στα τείχη του Βουκουρεστίου. Οταν σε λίγο κατέφθασε οι Τούρκοι και πολιόρκησαν την πόλη, αντίκρυσαν το μακάβριο στείλει μονάχα το σώμα του στον Σουλτάνο. Ο υιός του, Vlad IV, δεν επέτρεψε κάτι τέτοιο . Ο Σουλτάνος Μεχμέτ ο Πορθητής πρόσταξε να του κόψουν το κεφάλι και να το στείλουν τρόπαιο στην πρωτεύουσα. (Σύμφωνα με ορισμένες πηγές το κεφάλι του στάλθηκε ως δώρο στον σουλτάνο, αλλά και ως επιβεβαίωση ότι ο τρομερός εχθρός είχε εξουδετερωθεί.) Το κεφάλι του Βλαντ αφού αλατίσθηκε για να μη βρωμίσει, ταξίδεψε στην Ισταμπούλ όπου εκτέθηκε σε δημόσια θέα καρφωμένο σε ένα ξύλινο παλούκι. Ο Ανασκωλοπιστής τόσων αθώων θυμάτων είχε ανασκωλοπισθή μεταθανάτια. Τον διαδέχθηκε στη Βλαχία ο Basarab Laiotă cel Bătrân..

Όπως και αν επήλθε ο θάνατος του Βλαντ το βέβαιο είναι πως στα τέλη Δεκεμβρίου του 1476 ο βοεβόδας-φόβητρο για τους Οθωμανούς δεν υπήρχε πια. Το σώμα του ενταφιάστηκε στη Μονή του Σναγκόβ, κοντά στην περιοχή όπου έγινε η δολοφονία.Ο τάφος του Blad Dracula διασώζεται σε ένα ερειπωμένο μοναστήρι στην νησίδα Σνάγκοβ σε παραπόταμο του Δούναβη κοντά στο Βουκουρέστι. Μόνο που είναι άδειος. Το 1931 μ.Χ ανοίχτηκε και δεν βρέθηκε τίποτα παρά κόκαλα ζώων...

Ο τάφος του Δράκουλα στο μοναστήρι του Σνάγκοβ

Κανείς δεν γνωρίζει τι απέγινε το ακέφαλο πτώμα του αιμοβόρου βοεβόδα. Η τοποθεσία θεωρείται στοιχειωμένη και οι κάτοικοι της περιοχής που μαστίζεται από δαισιδεμονίες πιστεύουν πως ο πρίγκηπας Βλάντ δεν πέθανε ποτέ και πλανιέται στα Καρπάθια αναζητώντας εκδίκηση. Ο μεσαιωνικός θρύλος του αιμοσταγή βοεβόδα Βλαντ εξακολουθεί να πλανιέται στα ομιχλώδη τοπία της Βλαχίας και Τρανσυλβανίας.


Οι θρύλοι γύρω από τον πραγματικό Βλαντ Τσέπες

Σύμφωνα με συγγράμματα εποχής, παλούκωνε τους εχθρούς του και τους εγκληματίες και μάζευε το αίμα τους σε βαζάκια, ενώ έτρωγε άνετος μπροστά στα πτώματά τους. Λέγεται ότι χρησιμοποιούσε το αίμα τους για να ξεδιψάσει από το φαγητό. Επίσης λέγεται ότι έπαιρνε τα μωρά των ειδωλολατρισσών, τα έψηνε και μετά τα έδινε στις μανάδες τους να τα φάνε! Παρ' ολ' αυτά, ο Vlad δεν παλούκωνε μοναχά, αλλά έγδερνε ζωντανούς τους εχθρούς του, τους έβραζε, τους τύφλωνε, τους έκαιγε, τους έψηνε ή τους έθαβε ζωντανούς. Πολλές φορές πριν τους σκοτώσει, τους έκοβε τα γεννητικά όργανα, τα αυτιά ή τις μύτες.

Οι Ρουμάνοι βέβαια δεν τα παραδέχονται όλα αυτά. Όλα αυτά γίνονταν μόνο σε αυτούς που, κατά τη γνώμη του, το άξιζαν και όχι σε απλό κόσμο: στους παραβάτες και στους προδότες. Κάτι τέτοιο στις μέρες μας θα φαινόταν απάνθρωπο, αλλά στους Ρουμάνους ήταν κάτι το εντελώς φυσιολογικό και αγαπούσαν τον Vlad, διότι γι' αυτούς ο Dracula είναι ότι είναι ότι ο Κολοκοτρώνης για εμάς: ένας υπέρμαχος της πατρίδας και της θρησκείας κατά των Τούρκων. Στην συνείδηση τους ο Βλαντ παραμένει ένας λαϊκός ήρωας που προέταξε τον σταυρό του Χριστού στην Ισλαμική επέλαση κατά της Χριστιανικής Ευρώπης. Σαν από ειρωνεία, στα κινηματογραφικά έργα με θέμα τον Δράκουλα, ο σταυρός αποτελεί το μοναδικό όπλο που απωθεί τον αιμοδιψή βρυκόλακα πίσω στον τάφο του. Και ο μοναδικός τρόπος που μπορεί κανείς να τον εξοντώσει είναι να καρφώσει ένα ξύλινο παλούκι στην καρδιά του την ώρα που κοιμάται. Οπως έκανε ο ίδιος στα άτυχα θύματά του. Έγινε δημοφιλής και θεωρείται ήρωας στη Ρουμανία και στη Μολδαβία ακόμα και από ορισμένους ως κυματοθραύστης της Οθωμανικής επέκτασης στην Ευρώπη τον 15ο αιώνα.

Όμως η εκτέλεση με παλούκωμα όμως δεν αποτελεί επινόηση του βοεβόδα Βλαντ. Αυτός ήταν ένας τύπος σταύρωσης μόνο που αντί για την ένωση του θύματος πάνω σε έναν σταυρό, το θύμα παλουκώνονταν, δηλαδή, ένας πάσσαλος με έναν μακρύ αιχμηρό, ξύλινο πόλο, αλοιμένος με λάδι εισέρχεται αργά, κάθετα στο κορμί του θύματος μέσω του πρωκτού ή του στομάχου. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγεται ο γρήγορος θάνατος από σοκ και ο καταδικασμένος υφίσταται ένα φριχτό μαρτύριο που κρατάει ώρες. Το σώμα επιδείδονταν έπειτα στον Vlad Dracula, όπου το απολαύανε στη μέση ενός δάσους . Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς ο Vlad μόλις σκότωσε 20,000 Τούρκους ,έφαγε ψωμί βουτηγμένο στο αίμα τους, κολύμπησε στο αίμα τους και τους τοποθέτησε με αυτό τον τρόπο επάνω ως σκιάχτρα για να τρομοκρατήσει περαιτέρω εχθρούς. Τα παλουκωμένα πτώματα αναρτώνται κατά μήκος των δρόμων και παραμένουν εκτεθειμένα γιά πολλές μέρες προκαλώντας ανείπωτο τρόμο στους οδοιπόρους. 400 χρόνια νωρίτερα εφαρμοζόταν από τους Βυζαντινούς σαν μέσον παραδειγματικής τιμωρίας των εχθρών της αυτοκρατορίας κυρίως των Βουλγάρων. Το 1002 μΧ ο Αρμενικής καταγωγής αυτοκράτορας του Βυζαντίου Βασίλειος Β΄ Βουλγαροκτόνος εκτέλεσε με παλούκωμα τον Βούλγαρο στρατηγό Ντραξάν, στρατιωτικό διοικητή των Βοδενών. Φαίνεται πως οι Τούρκοι κληροδότησαν τον επαχθή αυτό τρόπο εκτέλεσης αν και τον εφάρμοσαν σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις. Στις 8 Μαίου 1821 ο Ομερ Βρυώνης συνέτριψε σώμα επαναστατημένων Ελλήνων στην γέφυρα της Αλαμάνας κοντά στις Θερμοπύλες και διέταξε την εκτέλεση με σούβλισμα του Αθανάσιου Διάκου.

Η φημολογία γύρω από το πρόσωπο του Βλαντ Τσέπες, παρουσιάζουν εξαιρετική αντίφαση. Στις χώρες που γειτόνευαν με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο Βλαντ παρουσιάζεται σαν άντρας με απαράμιλλη γενναιότητα.

Στην Κεντρική και Δυτική Ευρώπη τον παρουσιάζουν σαν αιμοβόρο τύραννο που για να ικανοποιήσει τις νοσηρές ορέξεις του παρακολουθούσε τα βασανιστήρια των θυμάτων του, λένε μάλιστα ότι από τους σκοτωμένους εχθρούς, τάιζε με κομμάτια από τις σάρκες τους, τους αιχμαλώτους μέχρι να οδηγηθούν σε ανασκολοπισμό. Αυτές οι αφηγήσεις εκπορεύονταν από ένα περιβάλλον έντονα εχθρικό απέναντι στον Βλαντ, κυρίως γερμανόφωνους εμπόρους, των οποίων ο Βλάχος βοεβόδας είχε καταργήσει τα προνόμια, όπως επίσης και από την Αυλή του Ματθία Κορβίνου, που πάσχιζε να βρει δικαιολογίες ώστε να πείσει τον Πάπα και τη Βενετία για την εγκατάλειψη του αντιοθωμανικού μετώπου. Τα γερμανικά κείμενα απομονώνοντας συγκεκριμένες αναφορές στη βιαιότητα του Βλάντ, τις διόγκωσαν ενώ οι Σλαβονικές ιστορίες παραδέχονταν μεν τη σκληρότητα του Βλαντ, την έκριναν όμως ως απαραίτητη για την επιβολή της δικαιοσύνης, προβάλλοντάς τον σαν τον κυματοθραύστη της 0θωμανικής επέκτασης.

Οι αντίπαλοι του Βλαντ για να τον αμαυρώσουν βασίζονταν στην αναμφισβήτητη σκληρότητά του. ‘Ομως και αυτή πρέπει να ερμηνευθεί με βάση την εποχή. Ήταν μια εποχή αναμφισβήτητης σκληρότητας κατά την οποία οι μονάρχες κυβερνούσαν αποκλειστικά με τη βία. Στο ενεργητικό του Μωάμεθ Β', του Λουδοβίκου ΙΑ', του Ιβάν Γ', του Ριχάρδου Γ', του Στέφανου του Μεγάλου καθώς και των περισσότερων Βυζαντινών αυτοκρατόρων έχουν καταγραφεί επιβολές των πλέον απάνθρωπων ποινών οι οποίες δεν θεωρούντο αποτέλεσμα κάποιας νοσηρής παρόρμησης αλλά συνηθισμένη πρακτική. Ο Τσέπες ως γνήσιος εκπρόσωπος της εποχής του δεν έπραξε κάτι λιγότερο ή περισσότερο φρικτό από τους σύγχρονούς του ηγεμόνες, αλλά ήταν όμως ο μοναδικός που κατηγορήθηκε τόσο έντονα για τη βιαιότητά του.



Συνεχίζεται

Vlad Tepes - O Δράκουλας (I)

της Μαράτας Δ., θυγατρός της Composition Doll

Αλήθεια, και ποιος δεν ξέρει σήμερα τον Κόμη Dracula, το θρυλικότερο βαμπίρ όλων των εποχών, που έδρασε το μεσαίωνα στην περιοχή της Τρανσυλβανίας και ζει μέχρι τις μέρες μας πίνοντας αίμα θνητών για να κρατήσει τη ζωή και τα νιάτα του, τρομοκρατώντας τον κόσμο της εποχής ακόμα και με το άκουσμα του ονόματός του; Ακόμα και σήμερα, πολλοί άνθρωποι αισθάνονται δέος και τρόμο στο άκουσμα του ονόματος του Κόμη Dracula. Για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους, το βαμπίρ Dracula με τις υπερφυσικές δυνάμεις και τους μακριούς και μυτερούς κυνόδοντες, που είχε απομυζήσει το αίμα πολλών ανθρώπων, δεν υπήρξε ποτέ. Ο Βλάντ Τσέπες πέρασε στον θρύλο σαν ένα υπερφυσικό πλάσμα, ένα τέρας των δασωμένων Καρπαθίων, ένας βρυκόλακας που εξακολουθεί να ζει μέχρι και σήμερα τρεφόμενο με ανθρώπινο αίμα. Τον 14ο αιώνα μ.Χ, η Ρουμανία ήταν χωρισμένη σε τρία ψευδοκράτη. Τη Γαλάχια, τη Τρανσυλβανία και τη Μολδαβία. Οι προφήτες μιλούσαν για κάποιον ο οποίος θα ένωνε τη Ρουμανία ξανά, θα ήταν ειρηνικός και φιλεύσπλαχνος, και ότι αυτός ο κάποιος θα ήταν ή ο Μεσσίας ή ο Αντίχριστος. Κάποιοι είπαν ότι όταν γεννήθηκε, η Παναγία δάκρυσε αίμα...


Η άνοδος

Ο Βλαντ Τσέπες (Νοέμβριος ή Δεκέμβριος 1431 – Δεκέμβριος 1476) {ή Βλαντ ο Παλουκωτής (Kaziglu Bey, δηλ. "Ο Παλουκωτής Πρίγκιπας"), ή Ανασκωλοπιστής (Impaler) ή Βλαντ Ντρακούλ ή Κόμης Δράκουλας } γεννήθηκε στη Sighişoara στο φρούριο του στη Ρουμανία, κοντά στα Καρπάθια. Η γενέτειρά του είναι γνωστή και με το όνομα Schassburg από την εποχή της Αυστρουγγρικής κυριαρχίας. Καταγόταν από τον ευγενή οίκο του Bessarab, θεμελιωτή του Βλαχικού κράτους. Ηταν γιός του προηγούμενου βοεβόδα Βλαντ Β΄ (Vlad II) και της πριγκήπισας Σνεάζνα αν και Ακούγονται φήμες ότι η μητέρα ήταν μια τσιγγάνα, η οποία τύχαινε να είναι και μάγισσα. Το 1421 μ.Χ γεννήθηκε ο μεγαλύτερος αδερφός του Vlad, Mircea. Το 1433 μ.Χ o Vlad III έμεινε ορφανός από τη πλευρά της μητέρας του. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1435 μ.Χ, ο πατέρας του γέννησε τον Radu the Handsome.

Η πολεμική του δράση επεκτάθηκε και κατά των Ούγγρων στην Τρανσυλβανία, παλιά Ρωμαϊκή επαρχία στα βόρεια της Βλαχίας, το όνομα της οποίας σημαίνει χώρα πέρα από το δάσος, των Μολδαβών της Βεσσαραβίας και αργότερα των Οθωμανών. Αντίπαλοί του ήσαν ο Οθωμανός Σουλτάνος Μουράτ ΙΙ (1421-1451), στην συνέχεια ο Σουλτάνος Μεχμέτ ο Πορθητής (1451-1481) αλλά και ο Ούγγρος ηγεμόνας Janos Hunyadi. Κατά τα χρόνια αυτά λέγεται ότι διέπραξε πολλές αγριότητες, ξεχώρισε για τις στρατιωτικές εκστρατείες του ενάντια στους Τούρκους και έμεινε στην ιστορία επειδή ήταν ένας μαζικός δολοφόνος του οποίου η αγαπημένη μορφή δολοφονίας ήταν το παλούκωμα των αντιπάλων του. Πολύ περισσοτερα ήταν τα αθώα θύματά του ανάμεσα στον γηγενή πληθυσμό της Βλαχίας και Τρανσυλβανίας. Διαβόητη υπήρξε η βαρβαρότητα που επέδειξε εναντίον των Γερμανών εποίκων της Τρανσυλβανίας.Τον καιρό εκείνο, ο πατέρας του, ηγεμόνας της Βλαχίας , ήταν στρατιωτικός διοικητής της Τρανσυλβανίας, και ένα χρόνο πιο πριν Το 1431 μ.χ, είχε εισαχθεί στο Τάγμα του Δράκου, κάτι παρόμοιο με το Τάγμα των Τευτόνων Ιπποτών. Ο Τσέπες κληρονόμησε τον τίτλο του Τάγματος του Δράκου που παραχωρήθηκε στον πατέρα του από τον βασιλέα της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Σιγκισμούνδο. (Λουξεμβούργο) Το 1446 μ.Χ o Vlad III εντάχθηκε στο τάγμα των Δράκου. Η ένταξη έγινε από τον ίδιο του τον πατέρα, δίνοντάς του ένα δαχτυλίδι με το έμβλημα του Δράκου πάνω του.

Το 1442 οι Οθωμανοί εισέβαλαν στην Βλαχία και επέβαλαν καθεστώς ημιαυτονομίας. Δεν μπόρεσαν ποτέ να κατακτήσουν την μυστηριώδη αυτή χώρα στην οποία διαπράχθηκαν οι πιό φριχτές θηριωδίες της ανθρώπινης ιστορίας. το 1442 ο Σουλτάνος Μεχμέντ ζητούσε σαν φόρο από τη Ρουμανία 10.000 Δουκάτα και 500 νεαρά αγόρια. Ο πατέρας του Vlad III, εξαγριώθηκε και κάλεσε συνάντηση με τους ευγενείς για να ταχθούν ενάντια του Σουλτάνου. Όσο ο πατέρας του έλειπε, οι Τούρκοι απήγαγαν τον Vlad III σε ηλικία 11 ετών και τον αδερφό του Ραντού, και τους οδήγησαν στο στρατόπεδό τους, έξω από τη Ρουμανία και κρατήθηκαν στην Τουρκία από τον σουλτάνο Murad τον 2ο, σαν όμηροι προκειμένου ο πατέρας του αφεθεί ελεύθερος αφού ήταν φυλακισμένος, έπειτα από μια αποτυχημένη εκστρατεία του στην Καλλίπολη. (κατά μια άλλη δόθηκαν από τον πατέρα τους στους Τούρκους ως εχέγγυο ειρήνης και υποταγής) Φημολογείται ότι στην διάρκεια της ομηρίας τους στην πόλη Εγκριγκόζ της Ανατολίας, ο Radu βιάσθηκε επανειλημένα από τον Σουλτάνο ενώ Λέγεται πως ο Βλάντ περνούσε την ώρα του παλουκώνοντας ποντίκια και πουλιά. Κατά τη διάρκεια της ομηρίας του έμαθε την τουρκική γλώσσα και απέκτησε εξαιρετική στρατιωτική εκπαίδευση.

Ο Dracula κρατήθηκε στην Τουρκία μέχρι το 1447 οπότε και Οι Τούρκοι τον ελευθέρωσαν ύστερα από πολλά βασανιστήρια, με προμήθειες και ένα άλογο για να επιστρέψει στη Ρουμανία. Για τον αδερφό του δεν γνώριζε τίποτα, παρά μόνο ότι ήταν ζωντανός. Τελικά έμεινε εκεί μέχρι το 1467. Όπως τον ενημέρωσαν στο διάστημα που κρατήθηκαν αιχμάλωτοι (9 χρόνια), ο πατέρας τους δολοφονήθηκε από τον Vladislav τον 2ο. Φήμες έλεγαν ότι τον σκότωσαν οι ευγενείς. Ο πατέρας του εκτελέσθηκε από τους Ούγγρους γεγονός που γιγάντωσε το μίσος του Dracula εναντίον κάθε αλλόδοξου. Η αγριότητα και το θάρρος του Vlad III, γαλουχήθηκε από την αιχμαλωσία και τον θάνατο του πατέρα του. Τα ταραγμένα παιδικά χρόνια διαμόρφωσαν έναν υπερδιεστραμμένο χαρακτήρα που όμοιός του δεν καταγράφηκε στα παγκόσμια χρονικά. Ενας πρωτόγονος Μακιαβελισμός σημάδεψε την ιστορική του πορεία στα χρόνια που ακολούθησαν. Μιά πορεία βαμμένη στο αίμα χιλιάδων αθώων. Επονομάσθηκε Δράκουλας και το όνομά του έμελλε να γίνει συνώνυμο του τρόμου. Έμβλημά του υπήρξε ο Δράκος κρεμασμένος από ένα σταυρό. Το βιογραφικό του αποτελεί ιστορία τρόμου που όμοιά της δεν γράφηκε ποτέ. Η ιστορία τον κατέγραψε ως τυραννικό δυνάστη και διεστραμμένο σαδιστή που ηδονιζόταν βλέποντας τα θύματά του να πεθαίνουν με φρικιαστικό τρόπο.

Ενώ οι Τούρκοι πίστευαν ότι θα πάει απευθείας στην πατρίδα του, εκείνος σταμάτησε πρώτα στην Ουγγαρία για να ζητήσει βοήθεια από τον τότε ηγεμόνας Janos Hunyadi. Του εξήγησε ότι θέλει να ενώσει την Ρουμανία και του ζήτησε χρήματα και όπλα. Εκείνος δεν αρνήθηκε. Στο παλάτι παράλληλα γνώρισε και τη γυναίκα που τον συνόδεψε στην υπόλοιπη του ζωή, Λύντια, κόρη του Ρουμάνου ευγενή Άρον. Πρίν γυρίσει στη Ρουμανία φρόντισε να την παντρευτεί.

Το 1456 μ.Χ έφτασε στην Ρουμανία όπου και τη βρήκε μέσα στην αναρχία. Τον θρόνο κατείχε ο Πρίγκιπας Καρλ ο οποίος ευθυνόταν για όλη τη μιζέρια που επικρατούσε στη χώρα του. Ο Vlad πήρε πίσω τον θρόνο του σκοτώνοντας τον Καρλ. Έπειτα από πολλές περιπέτειες και συμμαχίες πότε με τον σουλτάνο και πότε με τον Τρανσυλβανό πολέμαρχο Ιωάννη Ουνυάδη, ο Βλαντ Τσέπες, με την βοήθεια του Μουράτ Β' και των τρανσυλβανικών στρατευμάτων, τον Αύγουστο του 1456, ανέλαβε την ηγεσία της χώρας του.Υποσχέθηκε στον λαό του αφοσίωση, πίστη και ότι θα έδιωχνε τους Τούρκους και τους προδότες.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Τσέπες στην οργάνωση του στρατού του δημιουργώντας μόνιμο στρατό, ενάντια στην μέχρι τότε τακτική, όπου ο στρατός κινητοποιούνταν με την εμφάνιση μικρού ή μεγάλου κινδύνου και επέφερε αλλαγές στον διοικητικό μηχανισμό υιοθετώντας απολυταρχικό συγκεντρωτικό σύστημα. Πρώτα απ' όλα όμως συγκρότησε μια αξιόμαχη και αχώριστη από αυτόν σωματοφυλακή, στρατολογώντας επίλεκτους μισθοφόρους, σώμα που όμως ήταν ολιγάριθμο λόγω έλλειψης πόρων. Οι κύριες δυνάμεις του στρατού απαρτίζονταν, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, από τους "υπηρέτες". Η αμοιβή για τις υπηρεσίες τους συνίστατο κυρίως σε δωρεές αγροκτημάτων. Όσοι επεδείκνυαν εξαιρετική ανδρεία εντάσσονταν στο τιμητικό "Σώμα των Γενναίων". Φημολογείται πως έπειτα από κάθε μάχη ο Βλαντ εξέταζε προσωπικά τους στρατιώτες του. Όποιον έβλεπε πληγωμένο στο στήθος τον κατέτασσε αμέσως στους "γενναίους", ενώ όσοι ήταν πληγωμένοι στην πλάτη θανατώνονταν επί τόπου με ανασκολοπισμό.

Επιδιώκοντας να αποδυναμώσει του βογιάρους ευγενείς και το ηγεμονικού συμβούλιο της χώρας, ο Βλαντ αντιμετώπισε τους αντιπάλους του με πρωτοφανή αγριότητα. Το 1459 εξολόθρευσε περίπου 20.000 βογιάρους μαζί με τις οικογένειες και τους υπηρέτες τους. Στις κυρώσεις που επέβαλε ήταν ανελέητος και χρησιμοποίησε σε πολύ μεγάλη έκταση τον ανασκολοπισμό, γι' αυτό και τον αποκάλεσαν Τσέπες, δηλαδή, Ανασκολοπιστή. Η βιαιότητα του Βλάντ δεν περιορίστηκε μόνο εναντίον των βογιάρων και όσων προσπάθησαν να τον ανατρέψου. Δεν δίσταζε να επιβάλλει τις ίδιες ποινές και σε χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα ακόμα και για το παραμικρό παράπτωμα. Αποπειράθηκε επίσης να εξαφανίσει από την κοινωνία της Βλαχίας όλους τους ηλικιωμένους, ανάπηρους και άπορους πολίτες, λέγοντας με κυνισμό ότι εξολοθρεύει αυτούς τους ανθρώπους για να μην υπάρχει κανένας φτωχός στη χώρα του, αλλά και για να τους απαλλάξει από τα βάσανά τους! Οι φτωχοί θεωρούντο βάρος για την υπόλοιπη κοινωνία, σαν ομάδα ευπαθής έναντι των επιδημιών και έτσι εξοντώνονταν με διάφορους τρόπους.

Επίσης, Πρωταρχικό μέλημα του ήταν να εξοντώσει τους τοπικούς άρχοντες-Βογιάρους. Το Πάσχα του 1456 Τους κάλεσε στον πύργο του γιά δήθεν διαβουλεύσεις. Την κατάλληλη στιγμή οι φρουροί εφόρμησαν στους προσκεκλημένους και τους έδεσαν χειροπόδαρα. Ακολούθησε η φρικιαστική τελετουργία του ανασκολοπισμού. Καθισμένος στον θρόνο του ο Πρίγκηψ Βλαντ παρακολούθησε ασυγκίνητος το αποτρόπαιο θέαμα. Οι κραυγές των δυστυχισμένων που ένοιωθαν τα σωθικά τους να ξεσκίζονται αντιβούϊζαν στο δάσος παγώνοντας το αίμα των χωρικών, μέχρι που ξεψύχισαν. Σκότωσε όλους τους ευγενείς (εκτός του πεθερού του) πιστεύοντας ότι ήταν οι δολοφόνοι του πατέρα του, αλλά και επειδή ήταν πληγή της χώρας του. Ήταν αυτοί που, λόγω των προνομίων που αποκτούσαν, πρόδιδαν έναν ολόκληρο λαό και τις ηθικές του αξίες.»Παλούκωσε τους γηραιότερους, και τους υπόλοιπους τους έβαλε να παρελάσουν από την πρωτεύουσα ως την πόλη του Poenari. Εκεί όσους επέζησαν, τους έβαλε να του χτίσουν ένα φρούριο στα ερείπια ενός παλιότερου προμαχώνα, που κοιτούσε στον ποταμό Arges. Το φρούριο αυτό είναι σε ερείπια σήμερα, και είναι γνωστό ως το Κάστρο Dracula (άσχετα αν το Κάστρο Bran είναι πιο πολυδιαφημισμένο ως το Κάστρο Dracula, κάτι το οποίο είναι λάθος).

Μέσα στον χρόνο αυτό γέννησε και το μοναδικό του υιό, τον Vlad IV. Την ίδια χρονιά, οι Τούρκοι επετέθησαν στην Ρουμανία και ο Άρον το έσκασε. Ο Vlad συναντήθηκε για πρώτη φορά ύστερα από τόσα χρόνια με τον αδερφό του, ο οποίος τώρα πια ήταν με το μέρος του σουλτάνου Μεχμέντ. Ο Vlad χάρισε τη ζωή στον αδερφό του και τον άφησε ελεύθερο να γυρίσει πίσω με την προειδοποίηση ότι αν το ξαναβρεί μπροστά του, θα τον σκοτώσει για την μεγάλη αυτή προδοσία. Ο Dracula που ήταν Πρίγκιπας της Βλαχίας, στέφθηκε το 1456 στην πόλη Tirgoviste και ανέλαβε το θρόνο της Wallachia. Ο Βλάντ ήταν τώρα απόλυτος δυνάστης της Βλαχίας. Το 1453, λίγο πριν ανέλθει στον θρόνο της Βλαχίας σημειώθηκε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας: Η άλωση της Κωσταντινούπολης από τους Τούρκους. Bασίλεψε δύο φορές ως βοεβόδας-ηγεμόνας της Βλαχίας στην περίοδο 1456-1462 και 1476. Το ορμητήριό του βρισκόταν σε οχυρωμένους πύργους στις πόλεις Poienari και Sigishoara στα Καρπάθια. Οι Τούρκοι τον ονόμαζαν Καζιγκλού Μπέη. Από το 1460 μ.Χ μέχρι και το 1464 μ.Χ υπήρξαν πάρα πολλές μάχες με τους Τούρκους. O Vlad ήταν πάντοτε ο νικητής.

Το 1464 μ.Χ αυτοκτόνησε η γυναίκα του. ο λόγος είναι ότι πίστεψε στο θάνατο του Vlad, είτε από παραπλανητικό μήνυμα των Τούρκων, είτε επειδή όντως τον νόμιζαν για νεκρό, ενώ δεν ίσχυε.

Ο Ραντού κατάφερε να στρέψει τους ευγενείς εναντίον του και έτσι ο Vlad γύρισε πάλι στην Ουγγαρία, στον βασιλιά Γιάννος. Όμως εκεί τον περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Ο Ραντού μαζί με τον Άρον είχαν φτιάξει πλαστά έγγραφα με την υπόσχεση του Vlad στον Ραντού, να κηρύξουν πόλεμο στην Ουγγαρία, τα οποία φρόντισαν να φτάσουν στα χέρια του βασιλιά Γιάννος.Ο βασιλιάς Γιάννος φυλάκισε τον Vlad και πρίγκιπας πλέον της Ρουμανίας έγινε ο Ραντού. Φρόντισε να αποκατασταθούν τα προνόμια των ευγενών και όρισε τον Άρον για σύμβουλο του.Το 1476 μ.Χ ο βασιλιάς Γιάννος ανακάλυψε την απάτη και ελευθέρωσε τον Vlad. Ο Vlad ζήτησε να τον στηρίξει για να κερδίσει πάλι τον θρόνο. Εκείνος του πρότεινε να γίνει καθολικός για να έχει και την εύνοια του Πάπα. Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να παντρευτεί την κόρη του, την Ilona Szigali. O Vlad δέχτηκε. Γύρισε στην Ρουμανία και ενώ κατάλαβε ότι μόνο η Τούρκικη φρουρά βρισκόταν στην Ρουμανία, έδωσε αμέσως μάχη για τον θρόνο του και έστειλε τον Ραντού πίσω στον Σουλτάνο. Την ίδια χρονιά η ορθόδοξη εκκλησία, κατηγόρησε τον Vlad για τον αποχωρισμό του από την ορθόδοξη εκκλησία και για συνομωσία με τον Πάπα και τα φοβερά εγκλήματα που είχε διαπράξει. Η τιμωρία θα ήταν ο αφορισμός του, εκτός εάν απαρνιόταν τον καθολικισμό. Ο Vlad δεν έδωσε και πολύ σημασία. Ένταξε τον υιό του στο τάγμα των Δράκων. Ύστερα από λίγο τελικά η εκκλησία τον αφόρισε. Ένας από τους ιερείς του πρότεινε να συμμαχήσει με τον Ραντού για να μην έχει ανάγκη τον Πάπα και της Ουγγαρίας. Του αποκάλυψε επίσης ότι ο Ραντού δεν βρισκόταν στην Τουρκία αλλά στο μοναστήρι Σνάγκοφ.





Συνεχίζεται

Elizabeth Bathory - Η Ματωμένη Κόμισσα (IV)

της Μαράτας Δ., θυγατρός της Composition Doll

Ποια είναι η αλήθεια;

Ο ιστορικός Raymond T. McNally, θέλησε να μελετήσει την ζωή της κοντέσας και έτσι ψάχνοντας μέσα από τα αρχεία του δικαστηρίου δεν βρήκε καμία αναφορά σε λίμνες αίματος ή ακόμα σε πόση αυτού. Βρήκε όμως εκθέσεις που λέγανε πως η κοντέσα σε κάποιους παροξυσμούς της δάγκωνε τα θύματά της και έτσι έτρωγε σάρκα μαζί με αίμα. Αυτό είναι όμως ένα δείγμα που οδηγεί στην λυκανθρωπία ή ακόμα και στον κανιβαλισμό, πάντως σίγουρα όχι, στον βαμπιρισμό.


Πως γεννήθηκε ο μύθος;

Σε μια προσπάθεια του βασιλέα, αλλά και της αριστοκρατίας ώστε να ξεχαστούν τα εγκλήματά και οι βαναυσότητες της Elizabeth, σφραγίστηκαν και κλειδώθηκαν τα αρχεία της. Εκτός από αυτό όμως, απαγορεύθηκε ρητά η συζήτηση γύρω από το άτομό της, όπως ακόμα και η εκφώνηση του ίδιου της, του ονόματος. Φυσικά αυτό ήταν κάτι που έγινε μόνο στους δημόσιους χώρους, γιατί κανείς δεν μπορούσε να ξεχάσει τα αποτρόπαια εγκλήματα… και ακόμη περισσότερο οι ίδιοι οι αγρότες που είχαν χάσει τις κόρες και τις συγγενείς τους εξ αιτίας της.

Όταν ο πατέρας Laszlo Turoczy έγραψε το compendion regibus suis Ungaria cum, το 1720, η κοντέσα ήταν 106 χρόνια νεκρή και έτσι μπόρεσε να βρει τα στοιχεία της δίκης. Έλαβε τα αντίγραφα αλλά βασίστηκε στις ιστορίες των αγροτών. Και έτσι, μέσα σε έναν χρόνο η Ευρώπη επισκιάστηκε από το βαμπίρ.

Ο καθηγητής McNally πιστεύει πως ο πατέρας ήθελε να δώσει μια νέα ερμηνεία για τον μύθο των βαμπίρ. Η δολοφονία και ειδικότερα η χαρά της δολοφονίας ήταν μέχρι τότε αντρικό προνόμιο,η ματαιοδοξία, πάλι, γυναικείο. Η πόση αίματος δε θα μπορούσε να ήταν οι επώδυνες χειρουργικές επεμβάσεις της εποχής; Ταυτόχρονα η ματαιοδοξία [κάτι που έχουν οι βρικόλακες] θα μπορούσε να είναι η κινητήρια δύναμη για τους φόνους. Μάλιστα ταιριάζει και με την παρακάτω δήλωση: μια γυναίκα θα έκανε έναν φόνο για να έχει έναν νέο σύζυγο, ή ακόμα για να κρατήσει τον παρόντα. Ένας τρίτος παράγοντας είναι η υποτιθέμενη πίστη της στο παρθένο αίμα. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να εξηγήσουμε και το φύλλο των θυμάτων της Bathory γιατί σε όλες τις περιόδους της καταγεγραμμένης δυτικής ιστορίας η φράση female virgin είναι περιττή. Το παραπάνω όμως φέρνει και το εξής ερώτημα. Γιατί σκότωνε μόνο κορίτσια; Θεωρητικολογείται πως οι δολοφόνοι ωθούνται από την ανάγκη για κυριαρχία. Για τον έλεγχο του άλλου ανθρώπου, δηλαδή του θύματος. Όλα πηγάζουν από την σεξουαλική ταυτότητα. Κατά συνέπεια, μία ετερόφυλη γυναίκα σκοτώνει άντρες, μία λεσβία, σκοτώνει γυναίκες. Ένας ακόμα θεωρητικός παράγοντας αναφέρει πως οι δολοφόνοι προσελκύονται από τις επιθυμίες τους. Παράδειγμα: η δολοφονία μίας γυναίκας από έναν ομοφυλόφιλο άντρα, προέρχεται από την ανάγκη του άντρα για θηλυπρέπεια. Δηλαδή και πάλι ερχόμαστε στην σεξουαλικότητα, την καταπιεσμένη, όμως, αυτή τη φορά. Από αυτή την θεωρεία προκύπτει πως η κοντέσα ήταν αμφισεξουαλική και όχι λεσβία.


Γιατί, όμως, σκότωνε μόνο γυναίκες;

Εδώ έρχεται η περίπτωση της καταπίεσης της σεξουαλικότητάς της. Με την θανάτωση των κοριτσιών ίσως να προσπάθησε να «σβήσει» κάθε τι που της ξύπναγε την πραγματική της ταυτότητα. Επιπλέον σαν γυναίκα μπορούσε να ξέρει την ταπείνωση του να στέκεσαι γυμνή μπροστά σε έναν άνδρα και με αυτό το βασανιστήριο, ίσως να έπαιρνε μία ακόμα ειδική συγκίνηση.

Η κοντέσα ήταν σεξουαλικά σαδίστρια, σε μεγάλη κλίμακα. Το FBI εξετάζοντας το είδος του σαδιστή δολοφόνου έχει με τρεις λέξεις καταγράψει το κίνητρο: χειρισμός, κυριαρχία, έλεγχος. Αυτά είναι τα στοιχεία που δίνουν στο δράστη την ύψιστη ικανοποίηση, που δεν μπορεί να επιτύχει με κανέναν άλλο τρόπο στην ζωή του.

Μια τελευταία θεωρεία θέλει την Bathory πέρα από σατανική και στοργική. Δύο έννοιες που μπορεί να είναι εκ δια μέτρου αντίθετες, δίνουν όμως και μια λογική στα εγκλήματά της. Βασάνιζε τα θύματά της σαν τιμωρία που γεννήθηκαν γυναίκες και τις σκότωνε για να γλιτώσουν από το μαρτύριο της θηλυκότητάς τους. Μια Φραγκογιαννού της μεσαιωνικής ανατολικής Ευρώπης.


Διάσπαρτες πληροφορίες:

Όταν ο Bram Stoker έκανε έρευνες για τη συγγραφή του Δράκουλα, έπεσε στα χέρια του ένα βιβλίο, το «Βιβλίο Των Λυκανθρώπων» της Sabine Baring-Gould στο οποίο αναφερόταν τα εγκλήματα της «Ματωμένης Πριγκίπισσας», όπως την αποκαλούσαν στην Ευρώπη. Μετά από το θάνατο του συζύγου της, φοβούμενη για το δικό της θάνατο, έγινε σαδίστρια απέναντι στους υπηρέτες της, (πιθανώς να προέβαινε στην πράξη αυτή γιατί πίστευε ότι θα της έφερνε αθανασία ή μακροζωία,). δίνοντας τροφή στην φαντασία των χωρικών, ο οποίοι πίστευαν ότι αυτό είναι έργο κάποιου βαμπίρ. Επίσης, κάποιοι συγγραφείς πιστεύουν ότι η Ματωμένη Κόμισσα ήταν συγγενής με τον Dracula από την Ουγγαρέζικη πλευρά της οικογένειάς του. Γεννήθηκε, περίπου, 100 χρόνια μετά το θάνατο του Βλαντ του Ανασκολοπιστή. Ένας από τους προγόνους της, ο Πρίγκιπας Steven Bathory, υπήρξε αξιωματικός του Vlad Dracula το 1546, όταν διεκδίκησε εκ νέου το θρόνο της Βλαχίας.

Το βιβλίο του Bram Stoker [Dracula] λέγεται πως είναι βασισμένο στον Ρουμάνο πρίγκιπα Vlad Dracula. Ο Raymond T. McNally που έχει γράψει 4 βιβλία για τον Dracula [στην ιστορία, στην λογοτεχνία, αλλά και στον βαμπιρισμό] αναφέρει σε ένα 5ο πως ο Dracula ήταν γυναίκα. Στο βιβλίο τεκμηριώνει την άποψή του πως ο Stoker επηρεάστηκε έντονα από τον μύθο της κόμισσας Bathory. Και δίνει το παρακάτω παράδειγμα: πως γίνεται οι Ούγγροι να κάνουν πρίγκιπα έναν Ρουμάνο; Γιατί είπαν πως ο Vlad έπινε αίμα, όπως ο Dracula του Stoker, το οποίο τον έκανε νεότερο ύστερα από κάθε πόση; Και γιατί αφού γίνεται νεότερος συνεχίζει; Οι απαντήσεις βρίσκονται στην ζωή της Bathory. Αλλά σε αντίθεση με τον ήρωα του Stoker, αυτή υπήρξε στην πραγματικότητα.

Στην Τρανσυλβανία ακόμα δεν έχει ξεχαστεί το όνομά της. Άλλες φορές αποκαλώντας της «Ουγγρική πόρνη», ενώ όταν θέλουν να χλευάσουν το κάστρο στο οποίο έζησε το αποκαλούν: «Csejthe». Όμως υπάρχουν και εκείνοι που ισχυρίζονται πως τα βράδια βλέπουν την Bathory στην πατρίδα της, στα Καρπάθια να πλανιέται στην περιοχή, να αναζητά ακόμα το παρθένο αίμα.

Όποια και αν είναι η αλήθεια ένα πράγμα είναι σίγουρο. Η κοντέσα Bathory πέρασε στον μύθο και έγινε βρικόλακας.

Έπιπλα και αντικείμενα από το κάστρο της Bathory, που σήμερα βρίσκονται σε μουσείο

Με βάση το όνομα και την ιστορία της μπορείτε να δείτε και να διαβάσετε τα εξής:

ΤΑΙΝΙΕΣ:
1970 - Countess Dracula (Peter Sasdy) (with Ingrid Pitt)
1973 - Ceremonia sangrienta/Blood Castle (Jorge Grau)
1975 - Alžbeta Hrozná alebo Krw story/Elisabeth the Terrible or The Krw Story (Stanislav Štepka)
1980 - Krvavá pani/The Bloody Lady (Viktor Kubal)
2000 - Bathory (Brian Topping) και άλλες















ΒΙΒΛΙΑ:
McNally, Raymond T. (1983). Dracula Was a Woman: In Search of the Blood Countess of Transylvania.
Farin, Michael (2003). Heroine des Grauens. Elisabeth Báthory.
Thorne, Tony (1997). Countess Dracula. Bloomsbury.
Penrose, Valentine (1970). The Bloody Countess. Calder & Boyars.
Codrescu, Andrei (1995). The Blood Countess.
Bathory Al Babel, Gia (2006). The Trouble with the Pears: An Intimate Portrait of Erzsebet Bathory.
















ΜΟΥΣΙΚΗ:
-To black metal συγκρότημα Bathory, πήρε το όνομά του από τη «Ματωμένη Κόμισσα» και τα τρία πρώτα τους άλμπουμς έχουν όλα τραγούδια για εκείνη, συμπεριλαμβανομένου του "Woman of Dark Desires".

-Το black metal συγκρότημα Cradle of Filth, έχει πολλά τραγούδια για την κόμισσα και το άλμπουμ τους Cruelty and the Beast, που κυκλοφόρησε το 1998, είναι εντελώς αφιερωμένο στην Elizabeth.

-Το progressive power metal συγκρότημα Kamelot, έχουν ένα τραγούδι σε 3 μέρη στο άλμπουμ τους Karma για την Bathory, με τίτλο "Elizabeth".

-Το βρεττανικό black metal συγκρότημα Venom, έχει ένα τραγούδι με τίτλο "Countess Bathory"

και άλλα…


Για να κλείσουμε ακολουθούν οι στίχοι από το τραγούδι των Bathory, Woman of Dark Desires:

All dressed in gold and purple the beauty awaits the night
Knowing what will satisfy
Aware of Her delight
The thought of young fresh blood makes the hours go so slow
But the yearn for eternal life and beauty makes her hazelbrown eyes glow

Woman of Dark Desires
Woman of Eternal Beauty
Woman of Dark Desires
Elizabeth Bathory...

Now the hour is comed, the time is right for the feast to take its roll
And by the sunrise 60 bodies will be found raped from their blood and souls
The beauty patiently selects the victims for the night
Innocent blood will give eternal beauty eternal life

Woman of Dark Desires
Woman of Eternal Beauty
Woman of Dark Desires
Elizabeth Bathory...

Now the life you have lived have comed to light and unfold is your perversity
Now the end is near still death is real
No more beauty or life for eternity
Cold walls entombs your secrets but there's nothing you regret
Embrace death with a smile as the highlands face sunset

Woman of Dark Desires
Woman of Eternal Beauty
Woman of Dark Desires
Elizabeth Bathory…

[Repeat chorus]

[Dedicated to the memory of Elizabeth Bathory 1560-1614]